داوند در وجود تک تک ما حضور دارد . این اوست که از طریق ما عشق خود را به دیگران ارزانی می دارد . ما دستان او هستیم ، پاهای او ، لبخند او ، صبر او و ... . وقتی ما عاشق می شویم ، خدا را حاضر می سازیم و می توانیم او را در دلمان لمس کنیم . ما از طریق عشق می توانیم صدای او را در ژرفای دلمان بشنویم و عظمت ما به عنوان یک انسان در همین است .

 

 

فقرا مردم بزرگی هستند . فقرا نیازی به ترحم و پول ما ندارند . آنها عشق و همدردی ما را می طلبند . فقرا به ما چیزی بیشتر از آنچه به آنها می دهیم می دهند .

 

 

 

با عشق دعا کن . به خدا نشان بده که حاضری تمام وجودت را به پایش قربانی کنی . آن کلماتی که از ژرفای دل بیرون می آیند باعث جلای روحت می شوند و شعف و شوق می آفرینند . هر گاه که دعا می خوانی روی هر کلمه مکثی کن و معنای آن را با هر نفس به درون قلبت بفرست . این کلمات را تمام روز در دلت نگاه دار . این واژه های میهمان دلت آرامش و اطمینان را برایت به ارمغان خواهد آورد .

 

 

 

چراغ دلت را روشن نگاه دار . عشق باید ماندگار باشد و شرط ماندگاری آن است که دایم به آن انرژی ببخشی . یک چراغ نفتی تا زمانی روشن می ماند که نفت قطره به قطره به آن برسد . وقتی هیچ نفتی نباشد هیچ نوری نیست و زمانی فرا می رسد که معشوقت به تو می گوید : تو را نمی شناسم !

 

 

 

فرزندم ! قطره های نفت چراغ عشق ما چیست ؟ آنها چیزهای کوچکی هستند که ما می توانیم در هر روز زندگی انجام دهیم . چیزهایی مثل لذت بردن از زندگی ، کمک کردن به دیگران ، صبر و پشتکار و تلاش ، ساکت بودن ، به درد دل دیگران گوش دادن ، بخشیدن درست و مهربانانه صحبت کردن و خیلی کارهای کوچک دیگر .

 

 

 
اینها هر کدام قطران نفتی هستند که ما به چراغ دلمان هدیه می دهیم تا در زندگی هر روز فزون تر از روز قبل بدرخشد .

 

 

خدا را در آن دور دست ها جستجو مکن . او در درون توست .

مواظب چراغ دلت باش تا او را ببینی

 

مادر ترزا