«رضا داوری اردکانی:

شما هرجا شعر می بینید، صفا، دوستی و رابطه ی درست هم می بینید. هرجا شعر می بینید، نظم و روابط استوار هم می بینید، عرفان و دین هم می بینید. اینها با هم یک تناسبی دارند و هرگز از هم جدا نیستند. هیچ دورانی وجود ندارد که در آن شعر در اوج خودش باشد اما انسانیت ذلیل شده باشد. ممکن است فقر و گرسنگی باشد اما عزت نفس و کرامت انسانی به قوت خود باقی است»