رهگذر
سخن از
ماندن نيست،
من و تو رهگذريم،
راه طولاني و پر پيچ و خم است،
همه بايد برويم تا افقهاي وسيع،
تا آنجا كه محبت پيداست
و شايد
اينجا سر آغاز بودن است
و من و تو
و هياهوئي در شهري سبز و آبي و خاكستري
ما مي گريزيم
شايد از بودن
شايد از ماندن
شايد از رفتن
جز هراس ما را چه بايد
من و تو رهگذريم
به فردا بيند يش
به طلوعي ديگر
و به آغازي دوباره
و ما گشايندهء راهيم
لغزش
صبر
مداومت
ولي بدان و باور كن
اينجا بي شك آغاز بودن ماست.
خدايا ترس من از چيست؟
عروس جشن امشب كيست؟
ولي ناگه صداي نعره ام در ساز ميميرد
و داماد شاد و سرخوش از نگارم بوسه ميگيرد
صداي شيخ ميايد عروس خانم وكيلم من
جوابم ده وكيلم من؟
صداي اشنايي بله ميگويد و مردم يك صدا مبارك باد ميگويند
خداوندا صداي اوست صداي اشنا از اوست
شما هرگز نميدانيد عروسي را به حجله ميرانيد
كه تا ديروز نگارم بود
چه ميگويم همين امشب كنارم بود
من امشب از همه بيزار بيزارم
من امشب از خودم از تو از اين دنيا كه هيچش اعتباري نيست
بيزار بيزارم
چرا جغدان به روي بام من امشب نمي خوانند؟
دگر شومي تر از امشب چه ميخواهند؟
چرا اين اسمان امشب نمي بارد؟
چرا؟................