برای اولین قدم همیشه نباید انتظار بهترین قدم را داشت و یا بعد از آن نتظار بهترین نتیجه اما در میان تمام نا بهترینها شکل تازه ای آفرینش پیدا می کند و تصویر جدید تنها تقابل بین بیرون و درون است .
در اولین قدم هنگامی که رو در روی آیینه می ایستی به خودت می گویی این حقت نبود که شکست را تجربه کنی و یا با جملاتی نظیر چرا اینگونه شد مواجه می شوی اما نیرویی درونی که شاید امواج آتشین کائنات باشد برجانت جانت نهیب می زند که ادامه دهی و هرگز ناامید نگردی .
ناامیدی ابتدای جاده ای که قدم گذاشتی نیست بلکه یک راه انحرافی برای نرسیدن به خواسته هائیست که می توانی به آن دست یابی . به یاد داشته باش  انگیزه هایت همیشه نهایت رسیدن نیست و ناامیدیت تسکین بخش تشویش هایت نخواهد بود . تلاش مصرانه تو یعنی تکامل آرزوهایی که هنوز تصویری سیاه و سفید دارند و اشتیاقی که رنگارنگ رویاهایی بزرگ می گردند . عبورت را هموار و تفکرت را آهنگین خواهد ساخت ترانه ای که در مسیر متوازن نواخته می گردد . سازهای ذهنت را با قلبت همنوا ساز و بگذار موسیقی ایده هایت جهان را متبلور گرداند .

تبلور تو یعنی تابناکی جهانی که به ظاهر تیره به چشم می آید . خودت را نورانی ساز در ایده هایی که نبض زندگی را در روح و جانت شهاب باران می سازد