با نگاهی ژرف به اطراف خویش در می یابیم که در ارگانیزم پیچیده و شگرف خلقت ، هر غباری وظیفه ای بر دوش دارد . ابتدا نگاهی به طبیعت داریم ، خداوند هر جانی را آفرید در گوشش وظیفه اش را نجوا نمود و به همین دلیل است که از صبح آفرینش بوته گل یاس در هر پگاه بهاری سرریز گل می گردد ، قناری با تماشای بهار می خواند ، کبوتر در وقتی معین مادر می شود و ماه در زمانی مشخص شب های مهتابی را برایمان به ارمغان می آورد و پروانه که وظیفه گرده افشانی گل ها بر شانه های نرم و نازکش نهاده شده ، به نحوی شگرفت این مهم را به انجام می رساند .

 

پیشرفته ترین سیستم عکس برداری در چشم نهاده شده و عظیم ترین و حیرت آورترین سیستم دفاعی در گلبول های سرباز خون به کار گرفته شده و ترکیب دقیق و منظم میلیون ها یاخته در فرآیندی بس حیرت آور در سیستم گوارش انسان که غذا را از شکل جامد تبدیل به کالری کرده و در ماهیچه ها و خون تزریق می کند و ارگانیزم شگرف مغز و سیستم عصبی انسان که خود حکایت مفصلی دارد !

 

با نگاهی ژرف به هستی در می یابیم که هر ذره وظیفه ای بس عظیم بر دوش می کشد .

 

اما وظیفه ما چیست ؟

 

کتاب : لطفا گوسفند نباشید

 

 

 

اگر یک افلیج قهرمان دو نشود ، مقصر خود اوست .

 

ساتر

 

امام علی : خود شناسی ، خدا شناسی است .

 

جودت استافتن : خودیابی در واقع همان خدایابی است ، زیرا ما و خدا یکی هستیم و پی بردن به این حقیقت دلیل تولد بشر است .

 

 

به دنیا پا نهاد های

درست مانند :

 

کتابی باز ، ساده و نانوشته

 

باید سرنوشت خود را رقم بزنی

خود  ، و نه کس دگیر

چه کسی می تواند چنین کند ؟

چگونه ؟

چرا ؟

به دنیا آمده ای !

هم چون یک بذر زاده شده ای

می توانی همان بذر بمانی و بمیری

اما ، می توانی گل باشی و بشکفی

می توانی

                       درخت باشی و ببالی !

                                      اشو

 

*****************************

 

 

 

انسان نمی تواند به آسمان نیندیشد!

چگونه می تواند؟!

مگر انسانهایی که

عمر را بی چرا،

به چریدن مشغولند       

و

سر به زمین فروبرده اند

و پوزه در خاک دارند

و غرق در آب

و علف اند

اینها که"گوسفندان "دو پایند!        "دکتر شریعتی"

 

****

 

در اردوگاه پهناور دنیا

در اردوگاه زندگانی

چون گوسفندانی مباش

که بی اراده رانده می شود

قهرمانی باش در تکاپو!       " هنری لانگ فلو"

 

 

 

باید هوشیار باشیم که از هر تجربه

 

فقط حکمتی را که در آن نهفته است کسب کنیم .

 

تا به کلاس های روحانی بالاتر برویم

 

و درک کنیم که تقدیر یعنی

 

مجموعه ای از حوادث برای نوعی یادگیری